Artyści tancerze domagają się przywrócenia możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę, podkreślając, że nie jest to przywilej, lecz wyraz szacunku dla specyfiki ich zawodu. Związek Artystów Scen Polskich (ZASP) skierował list otwarty do parlamentarzystów, wskazując na biologiczną granicę możliwości pracy w tym zawodzie.
Zawód tancerza charakteryzuje się wyjątkowo krótką i obciążającą karierą. Artyści rozpoczynają naukę często już w dzieciństwie, a lata intensywnych treningów, przeciążeń i kontuzji prowadzą do sytuacji, w której ciało odmawia posłuszeństwa, często przed czterdziestym rokiem życia. Jest to biologiczna granica, a nie wybór.
Praca tancerza wymaga nie tylko predyspozycji fizycznych i psychicznych, ale także długiego kształcenia i podporządkowania życia próbom i spektaklom. Praca w święta i wieczorami, kosztem zdrowia i życia prywatnego, sprawia, że równowaga między pracą a życiem osobistym jest w tym zawodzie fikcją.
Przez lata w Polsce istniało rozwiązanie uwzględniające specyfikę zawodu tancerza – możliwość wcześniejszego zakończenia kariery z zachowaniem bezpieczeństwa socjalnego. Odebranie tego prawa w 2009 roku pozbawiło artystów realnej ochrony, pozostawiając ich z poczuciem, że ich praca w warunkach skrajnego obciążenia jest traktowana jak każdy inny zawód.
Obecnie skutki braku systemowych rozwiązań są coraz bardziej widoczne. Mniej młodych ludzi decyduje się na edukację baletową, a wykształceni tancerze wyjeżdżają za granicę, gdzie mogą liczyć na wsparcie po zakończeniu kariery. Polskie zespoły tracą artystów, a wraz z nimi ciągłość i tożsamość polskiej szkoły tańca.
Procedowane zmiany w prawie emerytalnym dają szansę na naprawienie tej niesprawiedliwości. ZASP podkreśla, że przywrócenie możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę nie jest przywilejem, lecz wyrazem szacunku dla zawodu, który nie pozwala pracować do późnej starości. Tancerze proszą o zrozumienie realiów swojej pracy i wsparcie po zakończeniu kariery.
Państwo, które nie potrafi odczytać i ochronić zapisu kultury zawartego w ciele tancerza, ryzykuje utratę czegoś cenniejszego niż pojedyncze kariery – traci ciągłość własnej kultury. Kultura, która potrafi podziwiać tancerza na scenie, ale nie zadbać o niego po zejściu z niej, przestaje być wspólnotą.
Źródło: https://www.bankier.pl/wiadomosc/To-nie-przywilej-to-biologiczna-granica-Tancerze-walcza-o-zmiany-w-prawie-emerytalnym-9084664.html
